«پسرم را گم کردم، اما حیا را نه»؛ روایت تکان‌دهنده یک مادر محجبه

به گزارش خبرگزاری حوزه، حجت‌الاسلام محمدهادی فلاح در بیانی با نقل داستانی آموزنده، به تبیین خاستگاه قرآنی و فطری حیا و حجاب پرداخت. وی با اشاره به ماجرای مادری که در جست‌وجوی فرزند گمشده‌اش بود، بر پیوند عمیق حیا، عقل و شریعت تأکید کرد.

نقل شده است که مادری محجبه، فرزند خردسال خود را در بازار گم کرد و سراسیمه در بازار به دنبال او می‌گشت و او را صدا می‌زد. در این هنگام، فردی هرزه‌چشم به او نزدیک شد و گفت: «خانم! صورتت را باز کن تا فرزندت تو را ببیند.»

آن زن در پاسخ گفت: «پسرم را گم کردم، اما پیام (حیا و حجاب) را گم نکردم.»

تحلیل و تأمل:

تکلیف حیا در شریعت، بر اساس فطرت بانوان نگاشته شده است. اگر کسی به حجاب بی‌اعتنا باشد، به حیا بی‌اعتناست. اگر کسی به حجاب و حیا بی‌اعتنا باشد، به شریعت بی‌اعتناست و به عقل نیز بی‌اعتنا خواهد بود. از آنجا که هر انسانی به اندازه خود از عقل و شریعت بهره‌مند است، بی‌اعتنایی به آنها در واقع بی‌اعتنایی به خودِ خویشتن و بی‌اعتنایی به عقل خود محسوب می‌شود.

کسانی که با شریعت دعوا دارند، بیش از آنکه با شریعت درگیر باشند، در حقیقت با خودشان دست‌به‌گریبان‌اند. برخی گمان می‌کنند که با کشف حجاب به دین بی‌محلی می‌کنند، اما این گمان نادرست است.

بی‌اعتنایی به حجاب، بی‌اعتنایی به خودِ آنان است و دعوایشان در واقع با خویشتن خویش است.

برای دانلود فایل صوتی اینجا را کلیک کنید